Koło garncarskie

Pierwsze eksperymenty z kołem garncarskim przeprowadzili inżynierowie w Mezopotamii około 3250 roku p.n.e. Ktoś wpadł na pomysł, aby zamocować koło poziomo i wrzucić na nie grudkę gliny. Obracające się koło umożliwiało garncarzowi kształtowanie gliny palcami. Ruch obrotowy sprawiał, że powstające naczynia były symetryczne, a przy pewnym doświadczeniu możliwe okazało się formowanie ścianek jednakowej grubości.

Wśród plemion słowiańskich koło garncarskie pojawiło się w VII wieku. Było to koło wolnoobrotowe i stosowano je do obtaczania ręcznie ulepionych naczyń.

Na ziemiach "polskich" koło garncarskie weszło w powszechne użycie około r. 1000. Tworzono najpierw naczynia obtaczane, potem toczone na kole.

Koło garncarskie, urządzenie do toczenia z glin i mas ceramicznych; składa się z osi (wrzeciona), na której jest osadzona tarcza robocza (głowica), a niżej koło zamachowe.

Fotogaleria: Koła Garncarskie

	Koło garncarskie, Litwa (Lukšiai), fot. Paweł Lachowicz
	Koło garncarskie, Niemcy (Erfurt ), fot. Oliver Kurmis
	Koło garncarskie, Polska (Giżycko), fot. Paweł Lachowicz
	Koło garncarskie, Japonia (Kyoto), fot. Anna Perkowska
	Koło garncarskie, Polska (Bęczyn), fot. Zygfryd Gajewski

	Koło garcarskie, ziemie polskie XIXw. fot. Paweł Lachowicz
	Garncarskie koło sponowe. Rysunek z 1568 r. wg Amanna,za M. Polakiewicz, Obróbka gliny, Toruń 196